XVII.
 
KRÓL MICHAŁ KORYBUT WIŚNIOWIECKI.

Pierwszy raz to zdarzyła się w Polsce abdykacya. Pomimo wielu nieprzyjaźni jakie miał w narodzie Jan Kazimierz, żal był powszechny i niezmyślony, kiedy składał koronę; a przepowiednie jakie czynił Rzeczypospolitej w pożegnalnej mowie, mocne uczyniły wrażenie. Wróżył on że jeżeli tak dalej nieporządek wzrastać będzie i liberum veto nazacniejszy obywateli przywilej na złe będzie zażywany, to upadek nastąpić musi; z przykładów zaś przeszłych, wróżba Jana Kazimierza tym więcej zasępiała odległą niezbyt przyszłość. Naród pochylony wiekiem, wyglądał na starca osłabionego na umyśle, bez energii, opatrującego dzisiejsze tylko potrzeby, na los spuszczający przyszłość. Dopiero kiedy ostatnia zagroziła potrzeba ocucił się z odrętwienia, a wnet poznała Szwecya małość swoję, Brandeburczyk ukorzył się jeszcze na chwilę,