rojąc mu cudne nadzieje dla potomstwa na Wołoszczyznie. Austrya tryumfuje, ona wnet ciężar wojny z bisurmanem zwali na Rzplitą Polską, a sama wzmocni się u siebie i Francyi pogrozi. Atoli traktat Żurawiński nie pozwala zerwania, trzeba czekać okoliczności, los sam je nadarza. Turcy od półtora wieku garnący się do Węgier posiadali ich prawie połowę ze stolicą Budą, a Węgrzy wiecznie poświęceni polityce Austryi, sprzykrzywszy sobie panowanie cesarzów, gotowi są do wybuchu, i albo całkiem wybiją się na wolność, albo ostatecznie w jarzmo tureckie podpadną. Turcy zrozumiawszy najlepiej swój interes wnet Tekelego mianują księciem udzielnym wyższych Węgier — Tekeli staje na czele rokoszanów (nie chcąc dłużej ufać cesarzom), a rokoszanów dzielnie wspierają Turcy. Tak zagrożona Austrya z całem poniżeniem się biegnie szukać z Janem III przymierza i pod protekcyą papieża Innocentego XI stawa przymierze między cesarzem i królem Polskim, w celu wzajemnej pomocy i oddzielnego wojowania Turcyi r. 1683 d. 31 marca w Warszawie. Zapewniona odsiecz w razie oblężenia Wiednia lub Krakowa. Obadwaj monarchowie zaś mają nowych sprzymierzeńców na poparcie wojny tej szukać. Austrya tedy bez żadnego kosztu dopięła wielkiego celu. Znajduje silnego sprzymierzeńca w Polsce, obiecuje jej to czego nie będzie miała potrzeby dotrzymać, bo Polska znajdzie w potrzebie sił własnych dosyć do zatrzymania Turcyi przy Dniestrze, a Polska ogromną niesie ofiarę Austryi, bo Austryi grozi cała nawała tureckiej potęgi zdążającej ku samemu Wiedniowi. Jakoż niedługo wylew Turków nastąpił, wielki wezyr staje na czele ogromnego wojska mającego wtargnąć do Turcyi. Kara Mustafa wielki wezyr, człowiek młody, namiętny i dumny, zręczności w działaniach i piękności ciała winien swoje wyniesienie, zapragnąwszy sławy wojownika i potę-