Zaraz na sejmie 1689 roku, Sapiehowie popierają księcia nejburskiego interes, a gdy już ma być od dóbr Radziwiłłowskich odsądzony, Szyszkowski poseł ruski sejm zrywa, z namowy Sapiehów.
Sejm ten pamiętny wyrokiem na Łyszczyńskiego podsędka brzeskiego, doskonale maluje nam, jakiego stopnia dosięgło wychowanie jezuickie. Łyszczyński oskarżony, że był ateuszem nie znajduje prawie żadnego na sejmie obrońcy i na stos skazany i spalony.
Kiedy król zmartwiony niepowodzeniami, zamyśla o zwołaniu nadzwyczajnego sejmu na. ratunek Rzplitej, Tatarzy na Ruś wpadłszy o mało króla w Złoczowie nie pojmali. Austrya tymczasem na nowo króla do wojowania Multan zachęca przez posła hrabię de Thun, obiecując 6, 000 łudzi w pomoc. Francuzki poseł de Bethune odradza, przekładając niepewność obietnic domu austryackiego. Ztąd między posłami kłótnia i wyzwanie na pojedynek, którego Ludwik XIV nie dopuszcza, przeznaczając margrabię de Bethune do Sztokolmu na poselstwo. Przecież ożeniono Jakóba z księżniczką nejburską, ale gdy ta nie daje się powodować królowej wnet nowe w rodzinie królewskiej nieporozumienia, spokojność domową Jana III zamieszały. Ratuje się król od swarów domowych wyprawą na Wołoszę, ale teraz nic nie wskórawszy, gdy próżno stara się dobyć Kamieńca, sypie sławne okopy ś. Trójcy, aby Tarkom przeciąć z Kamieńcem kommunikacyą.
W tym prawie czasie Brzostowski biskup wileński, o uciemiężanie dóbr duchownych, rzuca klątwę na Kazimierza Sapiehę wojewodę wileńskiego i hetmana w. W. ks. Litewskiego. Wnet stworzone dwie partyę, król dla pognębienia Sapiehów, stronę biskupa trzyma, prymas Radziejowski klątwę tg zdejmuje, a nuncyusz papiezki Santa Gro-