który także podał się na kandydata do tronu, upadł zupełnie ze swoją partyą, a to skutkiem zawziętości matki. Partya francuzka wzięła górę, po niej następowała liczbą saska. Prymas d. 26 czerwca wziąwszy się do zbierania głosów, taką znalazł niezgodę w sejmującym narodzie, że nie śmiał króla mianować. Następnej nocy tymczasem tak partya saska wzrosła, że górę wzięła nad Kondeuszem, mimo to dumny prymas mianuje królem Kondeusza. Biskup kujawski, stanąwszy na czele ogromnej większości, Fryderyka Augusta Sasa królem mianuje.
W takiem rozdwojeniu na pośpiechu wszystko zależało. Któryby z elektów pierwej stanął w granicach, tenby wziął górę. Pomimo licznie wysyłanych gońców do Francyi przez Polignaca, niepodobna było Kondeuszowi wyprzedzić Sasa. August w górach Tarnowskich, na granicy Szląska, z gotowem wojskiem oczekiwał skutku elekcyi. Fleming poseł, imieniem pana swojego natychmiast pacta conventa podane sobie zaprzysiągł, a wysłane z uroczystemi zaprosinarni poselstwo do Augusta, znalazło go zupełnie gotowym do marszu. Zaraz August w 8, 000 wojska wszedł do Polski i w Piekarach pacta conventa zaprzysiągłszy, kommunią świętą w kościele katolickim przyjął, dla pokazania, że wyrzekł się zupełnie zasad luterskich. Biskup kujawski wręczył mu dyploma elekcyi, a August w dni kilka wjazd odprawił uroczysty do starej stolicy Krakowa na koronacyą.
Partya francuzka tymczasem usiłując poprzeć i wzmocnić swojego elekta, czyni związek pod laską Humieckiego, stolnika podolskiego, a głównymi przywódzcami i siłą związku są Sapiehowie.
August II, tymczasem dnia 15 września koronowany, przez Dąbskiego kujawskiego biskupa; d. 17 września rozpoczął się sejm koronacyjny, który jak najpomyślniej doszedł