ny, którzy napróżno wzbraniali mu przeprawy, odpędza ich daleko i wszystkie zdobycze z kolei Augustowi II wydziera, Kurlandyą całą podbija. Tak zagrożona Rzplita na sejmie 1702 roku, naprzód usiłuje pogodzić Sapiehów z konfederatami Olkienniekimi, a następnie wysyła poselstwo do Karola XII donosząc, że Sasi ustąpili już z ziemi Polskiej aby i on ustąpił. Tymczasem Pac Kazimierz zrywa sejm, o to urażony, iż mu August II marszałkostwa nadwornego W. ks. Litewskiego odmówił a dał Mniszchowi. Cala więc nadzieja ratowania kraju zniszczona, Polska zostaje bezbronna, otwarta do wkroczenia Karolowi XII. Zaraz on wkracza do Litwy, z zamiarem złożenia z tronu Augusta II. Nie chcąc słuchać o pokoju pod innemi warunkami, chce aby August II był detronizowany. Senat radzi to królowi co honor narodowy nakazuje, i król idąc za tą radą zbiera wojska litewskie i koronne, łączy je z swojemi saskiemi, opuszcza Warszawę, zmierzając ku Krakowu; Szwedzi wnet opanowali Warszawę i ścigają Augusta. Prymas Radziejowski jeden z niecnych obywateli pogodziwszy się z królem a nawet zaufanie jego zyskawszy, żywił w sercu nienawiść ku niemu. August prymasowi zostawia moc traktowania z Karolem XII, tego też potrzebował Radziejowski, aby zgubić nienawistnego sobie Augusta i pozornie traktując o pokój w sprawie Augusta, pobocznie z królem szwedzkim radzi o złożeniu z tronu tego pana, któremu wierność zaprzysiągł. Jakoż Karol XII tym mocniej utwierdził się w swoim zamiarze.