August II zapomniawszy że Patkul jedynie był twórcą przymierza jego z Piotrem Wielkim, przypuszcza że on chce skleić przymierze Szwecyi z Moskwą. Tak podchlebcy wzięli górę nad umysłem statecznego w przyjaźni króla, a pozory tak przekonywające zebrano, że Patkula August II w Sonnenstejnie uwięzić rozkazał. Doczekał się Patkul w okowach swoich przyjścia Karola XII do Saksonii, a pokój Alt-Ranstadski warował jego wydanie. Podobno że August II litością. i wspaniałomyślnością powodowany chciał ułatwić Patkulowi ucieczkę, aby w ręce Szwedów nie popadł. Czy zaś spóźniono ratunek, czy Patkul wzgardził ubocznemi pomocami, dość że pojmany od Szwedów i poprowadzony do Polski, gdzieś pod Kaliszem, podobno w Kazimierzu stał się ofiarą zemsty Karola XII. Skazany na rozszarpanie żywcem, po wytrzymaniu wszystkich męczarni, Patkul skonał, zostawiając na Wielkopolsce przypowieść u ludu; tam gdy chcą odmalować los najnieszczęśliwszego człowieka powiedzą tylko: "Nieszczęśliwy jak Patkul".
Pokojem Alt-Ransztadskim zyskali wolność królewiczowie Jakób i Konstanty Sobiescy. Jeszcze bowiem r. 1704 pojmał ich w Wrocławiu August II, mając w podejrzeniu że o tron Polski chcą się starać i w Königsteinie więził ich dotychczas. August II dla większego upewnienia Karola XII o wyrzeczeniu się swojem Polskiej korony, własnoręczny list napisał do Stanisława Leszczyńskiego, winszując mu korony.
Po skończeniu tej wojny Karol XII porzucając Saksonią i obóz Alt-Ranstadski ruszył wojska do Polski, a sam jeden jechał do Drezna dla odwiedzenia Augusta II. August mimo krzywd wszystkich, mimo boleści jaką czuł wewnątrz, nie zgwałcił praw świętej gościnności. Śmiałość Karola XII w tych odwiedzinach była nieporównaną, ale wspaniałość Augusta prawdziwie podziwienia godna. Łatwo on mógł przed całą Europą wytłumaczyć się, gdyby w zemście za wyrządzenie sobie krzywd tyle, pojmał był Karola bezbronnego. August tym czynem pokazał całą wielkość rycerskiej cnoty.