wchodzili, a pod utratą życia i majątku zakazał im szukać protekcyi u postronnych mocarstw. Elekcya naznaczono na dzień 26 sierpnia, a stany uroczyście zobowiązały się obrać tylko Piasta, oddalając od tronu wszystkich książąt zagranicznych, którzyby mieli prowincye swoje dziedziczne i wojska za granicą. Dla wzmocnienia tego zobowiązania się, stwierdzili je przysięgą senatorowie i ministrowie duchowni i świeccy, oraz wszyscy posłowie, urzędnicy i oficyaliści koronni i litewscy. A przysięgo tę uczyniono w imieniu wszystkich obywateli koronnych i litewskich, którzyby mieli prawo głosować na elekcyi.
Obojętnie patrzył na te przygotowywania się umysłów August III, mało ceniąc sobie koronę Polską, bo znał to dobrze jakich doznałby trudności nie mając w narodzie Polskim sympatyi. Jednakże gdy namawiać go poczęła żona Marya Józefa (córka Józefa cesarza niemieckiego), a cesarzowa rossyjska Anna obiecała posiłki do wprowadzenia go na tron wystarczające, tak więc August mógł był pewnym być, że się na tronie utrzyma i zaraz około tego starania czynić poczyna.
Tak więc o obraniu króla jednocześnie radzono w Polsce i na dworach zagranicznych.
Znaleziono wnet kilka drobnych partyj, które połączyły się z ościennych mocarstw zamiarami i sprzeciwiać się poczęły ustawom sejmu konwokacyjnego, usiłując po sejmikach ducha niezgody rozsiewać. Jakoż wiele sejmików przysięgę sejmu konwokacyjnego odrzuciło, ale trzy czwarte części narodu uważało ją za świętą, a kandydatów proponowanych przez obce mocarstwa za nieprzyjaciół osądziły.
Ale gdy mniejszość szuka wsparcia za granicą kraju, wtedy sąsiedzi powoli zyskują niejaką prawność do mieszania się zbrojnego w interesa wewnętrzne Rzplitej.