Zaraz też na sejm elekcyjny wchodzi wojsko rossyjskie pod jenerałem Lascy, oświadczając zamiar bronienia swobód narodowych przeciw możnym albo burzycielom.
Mimoto, naród postanawia wolą swoję objawić i począwszy sejm elekcyjny d. 25 sierpnia, długo uciera opinią o nakazanej przysiędze przez sejm konwokacyjny. Późno już obrano marszałka sejmu bo 2 września dopiero, a zaraz poczęły się swary o wnijście wojsk obcych do kraju. Milczał prymas na którym ta wina ciężyła , a rzucono niewinnie potwarz na księcia Michała Wiśniowieckiego regimentarza wojsk litewskich. Tak więc zmuszono go do obrony, a obrony szukał u jenerała Lascy i cofnął się na Pragę. Biskup poznański, kasztelan Krakowski, wojewodów 8 i kasztelanów 5, marszałek nadworny litewski, starosta opoczyński Małachowski i garstka posłów i szlachty na usługi panów swoich, u których służyła gotowa, przeniosła się na Pragę do regimentarskiej partyi, tam zanieśli prośbę do imperatorowej, aby im dopomogła w obraniu, na tron Augusta elektora saskiego.
Tymczasem nadeszło poselstwo i listy Ludwika XV zalecające na tron Stanisława Leszczyńskiego, dnia 4 września. Uprzedzony o dobrych dla siebie chęciach narodu przybył sam Leszczyński do Warszawy, a przejechał Niemcy Stanisław pod obcem imieniem, obawiając się, aby nie popadł w ręce cesarza niemieckiego, który go usiłował schwytać i czujne dokoła granic Polski porozstawiał straże.
Kiedy opinia narodu sejmującego okazywała się zgodną, prymas objechał województwa w dniach 11 i 12 września i jednogłośne były żądania Stanisława Leszczyńskiego na tron. Było kilka głosów wołających także Piasta, ale nie Leszczyńskiego, dla uniknienia niepokojów.