Że zaś rozerwane stany jeszcze zbliżyć się i zjednoczyć nie mogły, niepodobna było sejmu zwoływać, na zaradzenie potrzebom Rzeczypospolitej. Zwołuje tymczasem August III radę wielką do Warszawy, na 24 stycznia 1735 roku, na której przedłużono konfederacyą Ponińskiego, do sejmu pacificationis, który zaczął się dopiero d. 17 września. Spodziewał się tym sejmem ugruntować na tronie August III, nabrał jednakże przekonania tylko, że tyle ma miłości i trwałości tron jego, ile mu oręż sprzymierzeńców groźbą uzyska. Sejm paciftcationis rozpoczęty wrzawą bolesną. Mimo to król porozdawał buławy i pieczęcie obudwu narodów, a potwierdzenie konfederacyi Ponińskiego na dłużej wyjednał. Spełznął więc sejm na niczem, a August III usilnem staraniem wyjednał u Anny imperatorowej cofnięcie wojsk z Polski. Właśnie teraz wybuchła wojna między Francyą i Austryą, w sprawie Stanisława króla.
Lascy jenerał, przeznaczony z 10, 000 wojska rossyjskiego na pomoc Austryi, przez Małopolskę zdąża do krajów cesarskich. Nim atoli wojsko to zdążyło dojść pola bitew, już stanął pokój między stronami wojującemi — i Lascy roku 1736 znowu wraca do Kijowa.
Leszczyński tymczasem odprawia do Polski będących przy nim zacnych obywateli, polecając im ratowanie upadającego kraju. Godny ten mąż poświęcił całe swoje nadzieje dobru publicznemu.
Po krótkiej wojnie Francyi z Austryą, stanął pokój w Wiedniu d. 3 września roku 1735, mocą którego zapewniono dożywotni tytuł króla Polskiego Stanisławowi Leszczyńskiemu i we Francyi księstwa lotaryńskie i barskie. Stanisław król, zrzekł się wszelkich do tronu Polskiego pretensyj, a król pruski dla bezpieczeństwa, otoczywszy go strażą wojska swojego, przeprowadził z Królewca do granic