Biron książę, był najwyższym podkomorzym imperatorowej Anny. Współcześnie zaniesionemu przedstawieniu Anny imperatorowej do Augusta III, jenerał Bismark, komendant Rygi, szwagier Birona, odbiera rozkaz Anny, aby obrał skuteczne środki do skłonienia stanów kurlandzkich, aby obrały księciem Birona.
Bismark z wojskiem wchodzi w granice Kurlandyi, a wezwane stany, zbierają się w Mitawie, składają elekcyą w kościele katedralnym i obierają dnia 14 maja Birona książęciem. Mimo protestacyi wielu panów, August III musiał nadać Bironowi i jego potomstwu lennem prawem, pod pewnemi warunkami księztwo kurlandzkie. Na wojenną potrzebę książę kurlandzki, wziął obowiązek dostawiania Rzeczypospolitej 100 jazdy lub 500 piechoty.
Zjazd Niemirowski na Rusi w 1737 roku przypadły, miał zakończyć wojnę trwającą od roku, pomiędzy Rossyą i Austryą — a, Turcyą z drugiej strony. Zjechali do Niemirowa pełnomocnicy trzech tych mocarstw; że zaś Rossya nie chciała powrócić Turcyi zaborów na niej uczynionych, pokój sklejonym być nie mógł. Feldmarszałek Münich wziął: Perekop, Azów i Oczaków i wiele pomniejszych zamków pogranicznych, a jenerał Lascy do Krymu się zapuścił; choroby atoli w wojsku i brak żywności zmusiły go do ustąpienia z tego półwyspu.
Pełnomocnikami rossyjskimi byli: Szafirów, Neplujew Waliński. Od Austryi: hrabia de Valdser, hrabia d'Ostein i baron Thalman. Ze strony Turcyi: Bej Effendi (kanclerz wielki) i dwaj wezyrowie Mitipej i Mustafa Effendi. Turcya głównie opierała się wolnej żegludze Rossyi na morzu Czarnem i posiadaniu Azowa. Przyszło więc do tym zjadliwszej wojny, po zerwaniu rozpoczętych umów.