nabawiło ogromnych strat obywateli kraju. Pieniądze te zwano pospolicie bąkami. Tym sposobem Fryderyk miał z bezwładnej Polski połowę jej gotowizny w pomoc. Widząc zaś nieład i ociężałość narodu, ponad granicami z początku, powoli głębiej coraz, w samej nawet stolicy Polski werbuje ludzi do wojska, furażuje po Wielkopolsce; ażeby zaś kraj pograniczny zostawić w niemożności zupełnej bronienia się, gorzej go niszczy jak nieprzyjacielski zabierając zboże, tego co uwieźć nie może topi lub pali, głód na Wielkopolsce staje się okropnym. Polska doznaje wszelkich niewygód i klęsk siedmioletniej wojny, a na wstrzymanie następstw, w rozprzężeniu ani siły ani sposobu nie znajduje.
Umarła królowa w Dreznie r. 1757 z żalu, patrząc na klęski Saksonii dziedzicznej, jakiemi ją Fryderyk II obsypywał. W tak powszechnej niedoli August III trawi czas na biesiadach i intrygach dworskich. Roku 1758 ocuciwszy się na chwilę z letargu, gdy widzi że Saksonia zniszczona, a w Polsce ani pomyśleć nie może o zostawieniu dzieciom następstwa tronu, zwrócił uwagę na Kurlandyą, i po umówieniu się poprzedniem z imperatorową Elżbietą daje na księstwo kurlandzkie inwestyturę weśredniemu synowi swojemu Karolowi. Dnia 6 listopada 1758 r. stany kurlandzie wykonały przysięgę na wierność i posłuszeństwo nowemu panu. Książę Karol w rok po swojem wstąpieniu na księstwo kurlandzkie pojmuje w małżeństwo Franciszkę z domu Korwinów hrabiankę Krasińską, starościankę, a to w sekrecie przed ojcem.
Tegoż czasu od lat tylu spokojnie siedzący Tatarzy o mało znowu nie napadli Rzplitej krajów, gdy brat hana schronił się do Polski, a stany wydać go nie chciały. Jakoż nie wydały go wcale, a wojna od Tatar grożąca odwrócona przez posła Podowskiego rezydującego u Porty, przy pomocy francuzkiego posła kawalera hrabi de Vergenes.